Καιρός να φτιάξουμε νέο συκώτι

Έχω επανειλημμένα γράψει για τη ζωή των κτηνοτρόφων και την ιδιαίτερη σχέση τους με τα ζώα. Μου προκαλεί πάντα μια συγκίνηση η -κατά τ’ άλλα δύσκολη- ζωή τους. Η σύνδεση με τη φύση, τον κύκλο της παραγωγής και της ζωής, είναι ένας μεγάλος δάσκαλος που είχα την τιμή να μαθητεύσω στα μικρά μου χρόνια. Παράλληλα με τη «φύση και τα ζώα» οργανώνεται κι ο κοινωνικός βίος και ο ψυχισμός των ανθρώπων. Πάνε χέρι χέρι η φύση με την κοινωνία.

Τούτη την περίοδο οι κτηνοτρόφοι μας βιώνουν έναν άδικο αφανισμό. Έναν αφανισμό που δεν χωρά στο νου, δεν χωρά πουθενά. Έναν αφανισμό που δεν μπορεί να μεταβολιστεί σε κάτι, παρά αφήνει τους ανθρώπους μετέωρους, μέσα κι έξω, ψυχικά και κοινωνικά.

Πριν λίγο καιρό αυτοκτόνησε ένας άνθρωπος επειδή λίγες μέρες πριν του θανατώσανε το βιός του. Του θανατώσανε τον βίο του, τη ζωή του. Είναι πολύ εύκολο να ερμηνεύουμε τέτοια γεγονότα με ψυχολογικούς όρους και να επιρρίπτουμε την ευθύνη στην «ψυχική ευαλωτότητα» των ανθρώπων. Ωραίο άλλοθι για τις πολιτικές που σκοτώνουν.

Δεν μπορούμε να δούμε όμως αυτή την αυτοκτονία ως απόρροια ψυχικής ευαλωτότητας. Είναι μια πράξη απόγνωσης, μια πράξη που ερμηνεύεται με υπαρξιακούς κι όχι με ψυχολογικούς όρους.

Τα ζώα ήταν η ζωή του, αναφέρει συντετριμμένος ο αδελφός του. Και τη ζωή του του την πήρανε. Έφυγε από τον καημό του. Η ρίζα της λέξης καημός είναι το «καίω».

=Είναι μεγάλος ο γιαλός είναι μακρύ το κύμα είναι μεγάλος ο καημός κι είναι πικρό το κρίμα=

Αυτός ο άνθρωπος κάηκε μέσα στη φωτιά που άναψαν οι πολιτικές αποφάσεις. Σαν αυτές που επίσης, μόλις χθες, ψηφίστηκαν για τη λεγόμενη συμφωνία «Μερκοσούρ», παρά ίσως τις αντίθετες διαβεβαιώσεις της κυβέρνησης. Θα κλάψουν κι άλλες μανούλες, αυτό διαμηνύει αυτή η απόφαση, αλλά ποιος νοιάζεται, οι άνθρωποι είναι αναλώσιμοι, σημασία έχει το κέρδος. Α, και το δίκιο του ισχυρού!!!

Η λαϊκή έκφραση του πόνου είναι παραπάνω από τις ψυχολογικές ερμηνείες. Τον άνθρωπο αυτόν τον έφαγε το άδικο, δεν είχε κατάθλιψη, ούτε ψυχολογικά προβλήματα. Τον έκαψε το αδιέξοδο αίσθημα ενός πόνου που δεν βρίσκει παρηγοριά, που δεν βρίσκει διέξοδο. Ενός πόνου που κατακλύζει όχι μόνο τον ψυχισμό, αλλά όλη την ύπαρξη και αποστερεί από τον άνθρωπο το νόημα. Αυτό το αίσθημα ανημποριάς που δημιουργεί η πλήρη σύνθλιψη και ταπείνωση που νιώθει ένας άνθρωπος όταν του αφαιρούν τη αξιοπρέπειά του.

Μπείτε στη θέση του…

Πως θα νιώθατε…

Τέτοιου είδους στεναχώριες χρειάζονται συλλογική νοηματοδότηση, δεν παλεύονται ατομικά. Απαιτούν συλλογική αφύπνιση και θεσμική δικαίωση. Μόνο η δύναμη των πολλών και η άρση της αδικίας μπορούν να λειτουργήσουν θεραπευτικά. Οι Έλληνες χρειάζεται να φτιάξουμε γερό συκώτι, το μόνο όργανο που μπορεί να αναγεννάτε. Όσο κι αν οι θεοί της εξουσίας το κατατρώνε, αυτό μπορεί να αναγεννηθεί, όχι μόνο τιμωρητικά, αλλά και αναγεννησιακά. Το «νέο συκώτι» της κοινωνίας μας σήμερα μπορεί να είναι η έκφραση κάθε μορφής αντίστασης σε ότι μας καταδυναστεύει. Αντίσταση στο κακό, πριν αυτό μας καταβάλλει.