Γιατί μας γοήτευσε το ριφιφί του Τσαφούλια;

Η ηθική αποκατάσταση της αδικίας είναι το κυρίαρχο αίσθημα που διαπνέει την ιστορία του ριφιφί. Μια ιστορία μεταξύ πραγματικότητας και μυθοπλασίας που αναδεικνύει με συγκλονιστικό τρόπο την ανάγκη των ανθρώπων για δικαίωση. Όχι για εκδίκηση ακριβώς, αλλά για αποκατάσταση της ηθικής τάξης.

Το οδυνηρό συναίσθημα της αδικίας, όταν δε αυτό οδηγεί στην απώλεια ενός παιδιού, κάνει τον άνθρωπο τρελό και γενναίο. Γεννά μια απόγνωση που τον κάνει να σταθεί με θάρρος απέναντι σε ό,τι γεννά την αδικία. Ο αδικημένος είναι σαν τον βρεγμένο που δεν φοβάται τη βροχή.

Οι παράλληλες ιστορίες των πρωταγωνιστών στο ριφιφί αγγίζουν την ψυχική πραγματικότητα μιας κοινωνίας που βρίθει από αδικίες, τόσο με τις δραματουργικές τους κορυφώσεις, όσο και με την απλότητα τους. Οι κοινωνικές και οικονομικές ανισότητες, η αναλγησία των ισχυρών, η καταπίεση των αδυνάμων, η κοινωνική θέση των (φτωχών) αναπήρων, η εργασιακή εκμετάλλευση, η επιλογή της παρανομίας ως στάση εξέγερσης, κι άλλα πολλά, διατρέχουν τη ροή των επεισοδίων της σειράς. Με το υπονοούμενο ότι τελικά την εξουσία τη νικάς μόνο με τον ίδιο τρόπο που σε νικά κι εκείνη, κρατώντας την από τα @ρχίδια. Σίγουρα θα τους είχαν μπουζουριάσει, γνωρίζανε ποιοι είναι, ωστόσο τα έγγραφα που «καίγανε» κάποια στελέχη της εξουσίας, έγιναν το διαβατήριο για τη δική τους τελική δικαίωση.

Και για το τέλος ο Τσαφούλιας μας δίνει, σαν μια γροθιά στο στομάχι, τη μορφή αυτής της δικαίωσης: γλυκιά και πικρή ταυτόχρονα, σαν την πάστα που έτρωγε με ένα μπουκωμένο οδυρμό η (συγκλονιστική) Eva Evangelia Moumouri Μουμούρη.